Dwa mechanizmy, jedna doba ochrony: indapamid SR i ramipryl w nowoczesnej terapii nadciśnienia

Skojarzenie indapamidu w postaci o przedłużonym uwalnianiu (SR) z ramiprylem jest klinicznie logiczne, ponieważ równocześnie adresuje wrażliwość sodową i komponentę objętościową nadciśnienia oraz nadmierną aktywację układu renina–angiotensyna–aldosteron. W polskich wytycznych podkreśla się wybór leków, które nie tylko skutecznie obniżają ciśnienie, ale także zmniejszają jego zmienność i ryzyko uszkodzeń narządowych, a podstawowy algorytm leczenia opiera się na połączeniach inhibitorów ACE lub sartanów z antagonistą wapnia lub diuretykiem tiazydowym/tiazydopodobnym. 

Najmocniejsze "twarde" dane dotyczące redukcji zdarzeń sercowo‑naczyniowych pochodzą z badań, w których indapamid (często z inhibitorem ACE) zmniejszał ryzyko udaru i zdarzeń naczyniowych u pacjentów po przebytym udarze lub TIA, redukował śmiertelność i niewydolność serca u osób bardzo starszych oraz obniżał ryzyko zdarzeń naczyniowych i zgonów u chorych z cukrzycą typu 2. Równolegle ramipryl w dużych badaniach u pacjentów wysokiego ryzyka znacząco redukował zawał serca, udar i śmiertelność, a u osób z cukrzycą wykazywał również wyraźne działanie renoprotekcyjne. W praktyce klinicznej oznacza to terapię, która "pracuje" przez całą dobę i ma realny potencjał poprawy rokowania – a nie tylko poprawy pojedynczego pomiaru gabinetowego.