Komunikacja kliniczna w praktyce lekarza rodzinnego: od pediatrii po geriatrię i trudne diagnozy

Przez dziesięciolecia w medycynie dominował model paternalistyczny. Lekarz był niekwestionowanym autorytetem, który decydował, a pacjent – biernym odbiorcą tych decyzji, którego jedynym zadaniem było podporządkowanie się zaleceniom. Dziś, w dobie medycyny opartej na dowodach naukowych (Evidence-Based Medicine, EBM) oraz szerokiego dostępu pacjentów do informacji medycznej, ten model uległ całkowitej dekonstrukcji. Zastąpił go model partnerski (biopsychospołeczny), w którym komunikacja stała się równie ważnym narzędziem terapeutycznym co skalpel chirurga czy recepta na antybiotyk.

Niniejszy obszerny artykuł szkoleniowy ma za zadanie stanowić kompendium wiedzy z zakresu komunikacji klinicznej. Przyjrzymy się w nim najtrudniejszym obszarom naszej codziennej praktyki: modelowaniu rozmowy z pacjentem pediatrycznym na różnych etapach rozwoju, pokonywaniu wielowymiarowych barier w geriatrii, a także standaryzacji przekazywania najgorszych możliwych wiadomości.